LATERALIZACJA – CO TO JEST?

Lateralizacja skrzyżowana, jednorodna, ustalona, nieustalona – te określenia często padają w rozmowach rodziców
z nauczycielami. Brzmi trochę groźnie, ale czy na pewno jest to tak straszne, jak nam się wydaje?
Mózg ludzki zbudowany jest z dwóch półkul - prawej i lewej. Są one tylko z pozoru symetryczne. W ciągu całego życia dziecka ciągle następuje różnicowanie funkcjonalne obu półkul. Wiadomo, że prawa strona mózgu odpowiada za twórczość, formy, kolory, rytm, metafory, analogie, wyobraźnię i umiejętność uogólniania; lewa strona odpowiedzialna jest za liczenie, budowanie zdań, abstrakcję, racjonalizację, wynajdywanie szczegółów i nazywanie ich za pomocą słów. Szlaki nerwowe są skrzyżowane, dlatego prawa półkula odpowiada za pracę lewej strony ciała, lewa półkula za pracę prawej strony. Właśnie tutaj kluczowym określeniem jest lateralizacja.
Ogólnie mówiąc – lateralizacja to proces ,w wyniku którego kształtuje się przewaga jednej strony ciała nad drugą. Proces ten, według specjalistów, powinien zakończyć się do szóstego roku życia.
Lateralizacja:
• jednorodna – prawostronna – dziecko rysuje , trzyma łyżkę, kopie piłkę, wykonuje podskoki prawa nogą, , prawym okiem zagląda
w dziurkę, przystawia zegarek do prawego ucha;
• jednorodna – lewostronna – wszystkie czynności wymienione powyżej dziecko wykonuje zdecydowanie lewą stroną ciała;
• nieustalona – dziecko jest niezdecydowane, czy rysować prawą czy lewą ręką, przekłada łyżkę z jednej ręki do drugiej, najczęściej skacze raz na jednej, raz na drugiej nodze albo wcale; zegarek przyłoży raz do jednego, raz do drugiego ucha.
• skrzyżowana – dziecko może być praworęczne, ale lewooczne lub odwrotnie.
Problemy z lateralizacją dziecka nie muszą budzić wielkich obaw – w dzisiejszym świecie, niezależnie od lateralizacji, dziecko może normalnie funkcjonować.
Pamiętajmy jednak, by nie przestawiać na pisanie prawa ręka dziecka, które:
*jest zlateralizowane lewostronnie;
* o wczesnej sile dominacji lewej ręki;
* przy dominującym lewym oku;
*upośledzonego umysłowo;
* o małej sprawności ręki prawej;
* akceptującego swoja leworęczność;
* jąkającego się;
Pamiętajmy, że świat to nie szablon – każde dziecko to indywidualność, każde należy traktować wyjątkowo. Lateralizacja taka czy inna to nie dramat – po prostu należy ją uznać i odpowiednio traktować.

Opracowała: Maria Wdowczyk
Przedszkolowo.pl logo